مرحوم دولابی
امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف گم و غایب نشده است ما گم شدیم و محجوب گشته‌ایم.

مرحوم حاج اسماعیل دولابی در خانواده‌ای مذهبی در محله دولاب [واقع در جنوب شرق تهران] متولد شدند. پدر بزرگوارشان معتمد محل و منزل ایشان همواره پذیرای علماء، بزرگان و مفاخر علمی بود. محمد اسماعیل در جوانی به شغل کشاورزی اشتغال داشت و از ابتدای جوانی آثار لطف و عنایت حق به ایشان نمایان بود.

 

جذبه محبّت پیوسته دلیل ایشان گشته و عشق به اهل بیت علیهم السلام این محّب صادق را با مشاهد مشرّفه و مجالس اهل بیت علیهم السلام مأنوس ساخته و با دوستان این راه آشنا نموده بود که از جمله آنها مرحوم آیت اللّه سیّد محمّد شریف شیرازی، مرحوم آیت اللّه شاه آبادی، مرحوم آیت اللّه شیخ محمّد تقی بافقی و مرحوم آیت اللّه شیخ غلامعلی قمی بوده‌اند. و بیشترین انس ایشان با مرحوم محمد جواد انصاری بود.

 

در بهمن ماه سال 1381 روح ملکوتی حاج محمّد اسماعیل دولابی کالبد خاکی خویش را رها نموده و جوار قرب حضرت دوست را مأوا برگزیده است.[1]

 

حاج اسماعیل و امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف

از ایشان سوال شد که امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف غایب است یعنی چه؟ ایشان در پاسخ فرمود:

"بچه دستش را از دست پدر رها کرده و گم شده می گوید: پدرم گم شده است. ما مثل بچه‌ای هستیم که پدرش دست او را گرفته است تا به جایی ببرد و در طول مسیر از بازاری عبور می‌کنند.

 

بچه جلب ویترین مغازه‌ها می‌شود و دست پدر را رها می‌کند و در بازار گم می‌شود و وقتی متوجه می‌شود که دیگر پدر را نمی‌بیند، گمان می‌کند پدرش گم شده است. در حالی که در واقع خودش گم شده است.

 

 انبیاء و اولیاء پدران خلق اند و دست خلائق را می‌گیرند تا آنها را به سلامت از بازار دنیا عبور دهند. غالب خلائق جلب متاع‌های دنیا شده‌اند و دست پدر را رها کرده و در بازار دنیا گم شده‌اند.

 

امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف گم و غایب نشده است ما گم شدیم و محجوب گشته‌ایم. امام غایب نیست، تو نمی بینی آقا را. او حاضر است. چشمت رو که اسیر دنیا شده اگر از دنیا دست بردارد، آقا را می بیند. خلاصه نگو آقا غایب است. تو نمی بینی."[2]

 

انتظار و منتظر بودن نزد ایشان معنای خاصی دارد. حاج اسماعیل دولابی انتظار را اینگونه تبیین می کند:

"نه انتظار ما طوری است که آنها پهلوی ما بیایند و نه حرکت ما جوری است که ما به آن طرف برویم و آنها را ببینیم اگر براستی منتظری چرا لاغر و خانه نشین نشده ای؟به محض اینکه حقیقتآ منتظر بشوی او رسیده است آیا خوب است آدم این قدر بی رگ باشد؟

اگر انتظار داری باید غم دنیا برود حتی اگر خود امام هم دیر آمد با او دعوا نکنی و هی نگویی عجل البته طلب تعجیل ظهور برای افراد مبتدی خوب است ولی بالاتر از آن هم هست و آن وقتی است که از تقلای خودت مآیوس شدی و در خانه ات نشستی و چشم و گوش به درماندی.از آن بالاتر وقتی است که منتظر در هم نیستی و از آن هم مآیوس شدی.

چنین فردی خود حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف پهلویش نشسته اند و همه ملائکه نگاهش می کنند کسی که می تواند خدمت حضرت برسد ولی معرفت حضرت چنان همه وجودش را پر کرده است که می تواند طاقت بیاورد و در خدمت ایشان نرود چنین کسی به حضرت«ع»راه دارد.او میبیند که دلش تا دیروز غنچه بود در خودش فرو رفته و بسته و گریان ولی امروز باز و شکفته شده و عطر آن همه وجودش را گرفته است از اینجا می فهمد که آقا تشریف آورده اند.